Gawęda o ziemi ojczystej
|
Bez tej miłości można żyć mieć serce suche jak orzeszek malutki los naparstkiem zmywać z dala od zgryzot i pocieszeń na wlasną miarę znać nadzieję w mroku kryjówkę sobie uwić o blasku próchna mówić dnieje o blasku słońca nic nie mówić. Jakiej miłości brakło im, że śa jak okno wypalone, rozbite szkło, rozwiany dym, jak drzewo z nagła powalone, które na płytko wrosło w ziemię, któremu wyrwał wiatr korzenie i jeszcze żyje cząstką czasu, ale już traci swe zielenie i już nie szumi w chórze lasu? Ziemio ojczysta, zmiemio jasna, nie będę powalonym drzewem, codziennie mocniej w ciebie wrastam radością, smutkiem, dumą, gniewem. Nie będę jak zerwana nić. Odrzucam pusto brzmiące słowa. Można nie kochać cię - i żyć, ale nie można owocować. Ta dawnośc jej w głębokich warstwach... Czasem pośrodku drogi stanę: może nieznanych pieśni garstka w skrzyni żelazem nabijanej, a może dzban, a może łuk jeszcze cię w łono ziemi grzeje, może pradawny domu próg ten którym wkroczylismy w dzieje? Stąd idę myślą w przyszłe wieki, wyobrażenia nowe składam. Ksmień leżący na dnie rzeki oglądam i kształt jego badam. Z kamiebnia tego rzeźbiarz przyszły wyrzeźbi głowę rówieśnika. Ten kamień leży w nurcie Wisły, a w nim potomna twarz ukryta. By na tej twarzy spokój był i dobroć, i rozumnu uśmiech, naród mój nie żałuje sił, walczy i tworzy, nie uśnie. Pierścienie świetlnych lat nad nami, ziemia ojczysta pod stopami. Nie będę ptakiem wypłoszonym ani jak puste gniazdo po nim.  |
