Teksty
Królestwo Dunedainów
Królestwo Dunedainów
|
Powstanie królestwa Arnor wiąże się bezpośrednio z upadkiem Numenoru. Wtedy to Amandil pożeglował na zachód, do Valinoru błagać Valarów o wybaczenie Numenorejczykom i królowi Farazonowi. Gdy jednak nie powrócił, a królewska flota wypłynęła na wojnę z Valarami, jego syn Elendil zgodnie z poleceniami ojca wyruszył do Śródziemia by schronić się przed gniewem Valarów. Valarowie zatopili Numenor, a ogromny wir wciągnął całą wyspę pod wodę. "lecz w ostatniej chwili wicher silniejszy od wszystkich, jakie znali dotychczas ludzie popchnął statki Elendila, i odpłynął daleko, drąc na strzępy maszty i łamiąc żagle..." Elendil wyruszył do Śródziemia ze swoimi synami (Isildur i Anarion), i rodzinami. Flota składała się z dziewięciu statków (czterech Elendila, trzech Isildura i dwóch Anariona) załadowano na nie bardzo cenne rzeczy min. Siedem kamieni (Palantiry, o których mowa będzie później) - dar Eldarów, oraz młode drzewko - szczep Nimloth (który wykradł Amandil). Sztorm wyrzucił Elendila na brzeg, na północ od Śródziemia na Lindon - do kraju Gil - Galada, który przyjął go bardzo przyjaźnie. Powędrował jednak Elendil na południe i osiedlił się za górami Ered Luin, a jego lud osiadł głównie w dorzeczu Lhun i Branduiny. Głównym miastem kraju było Annuminas nad jeziorem Nenuail. Numenorejczycy osiedlili się także w Fornoście - na północnych wzgórzach i Kardolanie w 3320 roku II ery. Wybudowali także twierdze Amon Sul i Emyn Beriad (niektórzy mówią, iż nie zbudowali jej wygnańcy, lecz był to podarunek od Gil - Galada dla Elendila), Królestwo to nazywano Arnorem. Królestwo od północy i wschodu otaczały góry Mgliste, natomiast cala reszta Eriadoru,za wyjątkiem Eregionu (należący do Elfów - Kowali, położony na zachód od Gór Mglistych) i Rivendell (nazywane Imladris, należące do Elronda, położone pomiędzy rzeką Bruinen a wschodem Gór Mglistych) do rzeki Lhun należała do Arnoru. Wiemy, co się stało z Elendilem, ale nic nie wiemy o losach Isildura i Anariona. Otóż sztorm wyrzucił ich na południu, tam gdzie Wielka Rzeka Anduina wpadała do zatoki Belfalas. Tam także założyli swoje królestwo nazywane Gondorem - Królestwem Południowym. Królestwo było bardziej zaludnione niż Arnor, gdyż żeglarze Numenorejscy przed jego upadkiem przypływali tam i zakładali swoje przystanie. Większość z nich teraz podporządkowała się Isildurowi i Anarionowi. Gondor był położony nad zatoką Belfalas, od północy ograniczały go góry Anorien, od wschodu biegła rzeka Anduina, a trochę dalej na wschód leżał Mordor. Od południa rozpościerał się Harad. W Gondorze głównym miastem było Osgiliath, położone po obu brzegach Anduiny, a środkiem biegł most łączący obydwa brzegi. Wybudowano dwie twierdze - Minas Ithil (na wschodzie) i Minas Anor (na zachodzie) Ważniejszą twierdzą była także wieża Orthank wzniesiona z niespożytego kamienia na południowym krańcu Gór Mglistych. Gdy obydwa królestwa wiedziały już o sobie ustanowiły, iż w Arnorze będzie rządził Elendil, a w Gondorze władzę sprawował będzie Isildur. Ustanowiono flagę, która wyglądała mniej więcej tak: tło z czarnej tkaniny, na środku białe drzewo (symbol Nimloth - albo jej szczepu, który rósł w Minas Ithil), otoczone siedmioma gwiazdami (symbol Palantirów - daru Eldarów), nad gwizdami zaś srebrna korona. Teraz wypada coś wspomnieć o Palantirach. Był to dar Eldarów dla ojca Elendila - Amandila, umożliwiały one patrzącemu, widzenie tego, co jest w pozostałych lub wokół nich. Jednakże ktoś o silnej woli mógł przez nie widzieć wszystko, co chciał, mógł patrzeć w czasie i przestrzeni. Podobno Elendil, gdy dokuczała mu tęsknota wchodził na najwyższą wieżę, Emyn Beriad w Elostirione i widział w oddali wieżę na Tol Eressei, Samotnej Wyspie. Palantiry zostały rozdzielone między synów - Isildur i Anarion wzięli po dwa, a Elendil trzy. Umieścił on kamienie w strażnicy na Amon Sul oraz w Emyn Beriad i w Annuminas. W Gondorze znajdowały się w Osgiliath, Orthanku, Minas Ithil i Minas Anor. Obydwa królestwa bardzo dobrze się rozwijały i rozrastały. Jednak pokój nie trwał długo - w 3429 Sauron napadł na Gondor, zniszczył Minas Ithil, spalił białe drzewo - jak zrobił to przed laty w Numenorze. Isildur uciekł do Arnoru prosić o pomoc Północne Królestwo i zabrał sadzonkę białego drzewa, natomiast Anarion pozostał w Gondorze i w bitwie pod Osgiliath odepchnął wojska Saurona na północ. Natomiast Elendil po naradzie z Gil - Galadem, utworzyli przymierze, nazywane potem Ostatnim Sojuszem, chcieli bowiem raz na zawsze zniszczyć Saurona. Stało się to w 3430 roku II ery. Ruszyli na wschód, werbując elfów po drodze do Imladris (Rivendell). Powiadano, iż tak wielkiej armii nikt nie zgromadził od czasów wielkiej bitwy pod Thangorodrimem gdzie zastępy Valarów nacierały na wojska Morgotha. Wojsko z Imladris przeprawiło się przez Góry Mgliste i spotkało się z armią Saurona na polach Dagorlad. W 3434 wojska Elendila i Gil - Galada rozgromiły wojska Saurona, gdyż elfowie rozporządzali w tych czasach jeszcze wielką siłą. "Nikt nie mógł sprostać Aeglosowi, włóczni Gil - Galada, a miecz Elendila siał postrach pośród orków, a nosił imię Narsil". Po tej bitwie zastępy elfów wkroczyły do Mordoru i rozpoczęły oblężenie Barad - Duru, które to trwało siedem długich lat. Tam w Mordorze byli nieustannie atakowani przez orków wychodzących z twierdzy i w jednej z takich potyczek w dolinie Gorgoth zginął Anarion - syn Elendila. Po siedmiu latach oblężenia Sauron był zmuszony wyjść z twierdzy i stanąć osobiście do walki. Walczył z Gil - Galadem i Elendilem, obydwu zabił, a miecz Narsil padł pod ciałem padającego Elendila. Sauron jednakże został powalony na ziemię a Isildur szczątkiem Narsila odrąbał palec z pierścieniem z ręki Saurona. Po tym zdarzeniu Pan Ciemności "rozpłynął" się i odrzucił powłokę cielesną na wiele lat. Działo się to w roku 3441 II ery i tą wielką bitwą i zwycięstwem okupionym okropnymi stratami zakończyła się II Era. Dla wszystkich była wielka strata króla Gil - Galada, przez to potężne królestwo elfów na północy rozpadło się, a o ostatnim Najwyższym Królu Noldorów śpiewano potem wiele pieśni... O królu elfów Gil - Galadzie Śpiewano smętną pieśń w gromadzie - Ostatni to monarchów wzór W kraju od Morza aż do Gór. Miecz jego długi, lanca lekka Hełm było widać już z daleka - A w srebrnej tarczy lśniły wraz Odbite krocie złotych gwiazd. Dziś już go nie ma, choć był drzewiej - Gdzie się ukrywa nikt z nas nie wie, Bo jego gwiazda pełna lśnień W Mordoru spadła wieczny cień. Dlaczego o tym piszę? - Ponieważ miało to bardzo duży wpływ na Arnor w dalszych jego losach, o których za chwilę. Isildur nie zniszczył niestety Pierścienia Władzy w ogniach Orodruiny, jak mu radzili Elrond i Cirdan, jeśliby to zrobił, Sauron nigdy nie odzyskałby potęgi, pozostałby jedynie cieniem błąkającym się po Śródziemiu. Isildur jednak powiedział: "Biorę go jako okup za śmierć mojego ojca i brata". Następnie powróciwszy do Minas Anor gdzie posadził białe drzewo na pamiątkę swego brata, poradził bratankowi Meneldilowi, jak ma rządzić w Gondorze, sam natomiast wyruszył do Arnoru objąć tron. Niestety, podczas przeprawy przez Góry Mgliste niedaleko Loeg Ninglorn - Pól Gladden jego obóz został w nocy napadnięty, gdyż Isildur myśląc, że orkowie zostali wszyscy pokonani nie kazał wystawić wart. Orkowie zabili wszystkich jego najstarszych synów (Elendura, Aratana, Kiryona), ale Isildur uciekł, ponieważ, gdy zakładał Pierścień na palec, był niewidzialny. Orkowie jednak tropili go węchem aż nad Wielką Rzekę Anduinę. Tam Isildur postanowił uciec przed napastnikami na drugi brzeg. Jednakże w rzece Pierścień zsunął mu się z palca i orkowie zabili go strzałami z łuków. Z potyczki ocalało trzech, a między innymi był tam giermek Ohtar, który przechowywał szczątki Narsila i odniósł go do Rivendell najmłodszemu synowi Isildura - Valandilowi, który przed wojną został z matką w Rivendell. Valandil osiadł w Annuminas w 10 roku III Ery, lecz jego lud był wykończony wojną i zdziesiątkowany. Wiedział, że nie zdoła długo utrzymać całego Królestwa Północy. Gondor natomiast pomimo zniszczeń szybko się rozwijał. W 420 król Ostoher odbudował Minas Ithil, a w 830 roku III Ery od króla Falastura rozpoczęła się tam dynastia królów - żeglarzy. Po podbiciu Haradu, i wschodu aż do morza Rhun w 1050 roku Gondor osiągnął szczyt potęgi. Następnie w 1340 roku III ery wybudowano Argonath - kolumny królów przedstawiające Isildura i Anariona, które były położone po obu brzegach Wielkiej Rzeki Anduiny, "... Zatarte oczy i pobrużdżone, chmurze czoła mieli zwrócone na północ. Każdy z nich wznosił lewą rękę, ostrzegając wymownym gestem odwróconej na zewnątrz dłoni, w prawej zaś dzierżył topór; na głowach mieli skruszałe hełmy i korony". Tak przedstawiał się ich opis, wyznaczały one północną granicę królestwa i ostrzegały przed dalszą żeglugą (droga do Mordoru). Natomiast w Arnorze po śmierci Erendura - X króla Arnoru w 861 roku królestwo podzieliło się na trzy osobne państwa - Arthedain (część północno - zachodnia, obejmował ziemie pomiędzy Brandywiną a Rzeką Księżycową, jak również na północy od Wielkiego Gościńca aż po Wichrowy Czub), Kardolan (od południa otaczały go Brandywina, Szara Woda i Wielki Gościniec) i Rhudaur (leżał na północnym wschodzie pomiędzy Wrzosowiskami Etten, a Wichrowym Czubem i Górami Mglistymi. Obejmował także część między Szarą Wodą a Grzmiącą Rzeką). Pomiędzy królestwami tymi trwały często wojny i jedynie w Arthedainie długo utrzymała się dynastia Isildura, w Rhudaurze i Kardolanie szybko upadła. Toczono bitwy o Amon Sul, gdyż był tam przechowywany palantir, podczas gdy pozostałe dwa były bezpieczne w Arthedainie. Jednakże gdy w Arthedainie panował król Malvgil, na północy za Wrzosowiskami Etten powstało królestwo Angmar. Władał nim jak się później okazało wódz Upiorów Pierścienia. W Angmarze mieszkali głównie orkowie i inne dzikie stwory. Przybyli oni tam aby zniszczyć resztki królestwa Arnor, a zwłaszcza Arthedain. Czarnoksiężnik (bo tak sam się tytułował i tak nazywali władcę Angmaru poddani) napadł na Arnor, zburzył Amon Sul (która została potem nazwana Wichrowym Czubem). Jednakże wojna pociągnęła do jedności, Argeleb - władca Arthedainu zgłosił pretensje do tronu Rhudauru i Kardolanu, gdyż w tych państwach dawno wygasła dynastia Isildura. Kardolan wahał się, ale Rhudaur (który jak się okazało był w sojuszu z Angmarem) sprzeciwił się. Tak więc Arthedain musiał toczyć wojnę i z Angmarem, i z Rhudaurem. Długo jednak Arthedain i Kardolan broniły się przed armią Czarnoksiężnika. Dopiero w 1409 wojska Czarnoksiężnika zajęły Kardolan i zniszczyły fortyfikacje na Wichrowym Czubie. W 1940 roku III Ery król Arvedui ożenił się z Firielą, córką króla Gondoru Ondohera. Zawarto wtedy przymierze pomiędzy Arthedainem a Gondorem. Był problem kto miał rządzić, Arvedui zgłosił swoje roszczenia do tronu, ponieważ on był w prostej linii potomkiem Isildura i wedle zwyczaju z Numenoru miał prawo do korony. Na to Koronna Rada Gondoru dała taką odpowiedź: "Korona i władza w Gondorze należy się wyłącznie spadkobiercom Meneldila, syna Anariona, któremu Isildur odstąpił to królestwo. Wedle zwyczajów Gondoru prawo dziedziczenia przysługuje tylko potomkom męskim, o ile zaś nam wiadomo, w Arnorze obowiązuje ten sam obyczaj." Na to Arvedui odparł: "Elendil miał dwóch synów, z których Isildur jako pierworodny był spadkobiercą ojca. Słyszeliśmy że imię Elendila po dziś dzień otwiera linię królów Gondoru, i słusznie, on bowiem uznany był za zwierzchnika wszystkich królów na ziemiach Dunedainów. Za życia Elendila synowie jego otrzymali we wspólne władanie królestwo południowe, lecz kiedy Elendil zginął, Isildur udał się na północ, by objąć po ojcu tron, zlecając władzę na południem synowi swego brata. Nie wyrzekł się zwierzchniej władzy nad Gondorem ani też nie myślał, by królestwo Elendila pozostało na zawsze rozdzielone. Ponadto w dawnym Numenorze korona zawsze przechodziła na najstarsze dziecko króla, czy to był syn, czy też córka. Tego starego prawa nie przestrzegano w królestwach na wygnaniu, trapionych ustawicznie wojnami, lecz prawo to istniało w naszym plemieniu i do niego dzisiaj się odwołujemy, skoro synowie Ondohera zginęli bezpotomnie" List ten pozostał bez odpowiedzi, ale Arvedui, przez wojnę z Angmarem, nie miał czasu o ubieganie się o tron. Gdyby wtedy na północy istniało jeszcze państwo Gil - Galada, Arvedui miałby potężnego sojusznika w walce z Angmarem, elfów jednak już zabrakło, Arthedain był sam. Dlatego na tronie w Gondorze osiadł Earnil, bohater wojen na południu i dalszy potomek Isildura. Upadek Północnego Królestwa był już bliski, o tym mogło świadczyć imię króla, Arvedui - znaczy to ostatni król. Pochodzi ono z przepowiedni jasnowidza Malbetha który tak mówił ojcu króla wkrótce po narodzinach syna: "Dasz mu na imię Arvedui, bo on będzie ostatnim władcą w Arthedainie. Będzie wprawdzie dany Dunedainom wybór, a jeśli wybiorą drogę z pozoru bardziej beznadziejną, syn twój zmieni imię i zostanie królem wielkiego królestwa. W przeciwnym razie czeka ich wiele trosk i trudów i dużo pokoleń przeminie, zanim Dunedainowie znów się dźwigną i zjednoczą." Posiłki z południa nie mogły przybyć, ponieważ Gondor miał własne problemy. Arthedain nie miał szans w wojnie z Angmarem i z królestwa zostały zaledwie resztki terenu, gdzie broniły się jeszcze małe oddziały wojska. Argeleb zginął w potyczce z orkami. Jedyne ocalałe resztki królestwa Kardolanu, niedobitki wielkich oddziałów, broniły się na Kurhanach lub w Starym Lesie. Nie pomogły nawet posiłki Cirdana i Elronda, potęga Angmaru coraz bardziej wzrastała. W 1947 roku III Ery Angmar napadł na resztki królestwa Arthedainu, król Arvedui uciekł na północ. Cirdan dowiedziawszy się tego od syna króla - Aranartha wysłał po władcę statek, niestety, podczas gdy Arvedui był już na pokładzie, lód przebił burtę statku i wszyscy zatonęli. Gdy w 1974 roku Angmar zajął Fornost, Gondor wysłał spóźnione już posiłki które były prowadzone przez Earnora, Cirdan wysłał zaś zastępy elfów. Wojska elfów rozgromiły wojska Czarnoksiężnika, a on uciekł do Mordoru. Chociaż Angmar został zniszczony, jego władca osiągnął swój cel - Arnor został zniszczony i trzeba było czekać setki lat, by dopiero 1 maja 3019 roku III Ery, gdy król Elessar został koronowany, Arnor powstał ponownie. Po zniszczeniu Angmaru i Arnoru Elrond przejął spuściznę Północnego Królestwa - złamany miecz Narsil, gwiazdę Elendila i berło z Annuminas. Wróćmy teraz do Gondoru, który opuściliśmy w chwili jego potęgi i chwały, które niestety nie mogła trwać wiecznie. Gondor rozbudował flotę i ludzie żeglowali na zachód w poszukiwaniu choćby najmniejszych śladów Valinoru, ale nigdy go nie znaleźli. Jednak w połowie III Ery Gondor zaczął słabnąć, zaczęły się wtedy napady na jego wschodnie rubieże i począł wygasać ród Anariona, a następnie gdy jeden z synów króla Gondoru, Valacar, wziął za żonę kobietę niższego, chociaż potężnego, rodu, ludność Gondoru zaczęła szemrać przeciw królowi. Gdy syn Valacara, Eldacar, objął tron, W Gondorze wybuchła wojna domowa. Eldacar długo bronił się w oblężonej twierdzy Osgiliath, ale głód i miażdżąca przewaga wrogów zmusiły go do opuszczenia płonącej twierdzy, wtedy właśnie został zatopiony w Anduinie jeden z Palantirów. Przeciwnikiem Eldacara był Castamir, skazał on na śmierć uwięzionego syna króla - Ornendila, zniszczył także Minas Anor. Gdy Castamir przejął władzę w Gondorze okazało się iż wcale nie interesowały go ziemie, które zdobył, nie obchodził go los ludzi. Dbał tylko o swoją flotę i zamierzał przenieść stolicę do Pelargiru, miasta portowego. Po dziesięciu latach panowania Castamira, Eldacar uznał, iż jest możliwość przejęcia władzy w Gondorze. Od północy wtargnął z wojskami do Gondoru i w Lebennin, nad brodem na rzece Erui rozegrała się wielka bitwa, gdzie poległo wielu szlachetnych Gondorczyków, ale Eldacar wygrał własną ręką zabijając Castamira i mszcząc śmierć syna. Jednakże wojska Castamira nadal broniły się w Pelargirze, a Eldacar nie miał floty aby ich otoczyć. Zwolennicy Castamira zyskali więc na czasie wypłynęli na południe by osiąść na stale w Umbarze. Odłączenie Umbaru bardzo osłabiło władzę Gondoru na południu, a zwłaszcza w Haradzie. Wielkie nieszczęście spotkało także Gondor w czasie, gdy rządził król Telemnar - dwudziesty szósty król Gondoru. Jest napisane, że "Czarny wiatr od wschodu przyniósł morową zarazę" Wtedy strażnice na granicach Mordoru opustoszały, a twierdze w Efel Duath, Górach Cienia, stały się puste. Po śmierci króla i całej jego rodziny w trakcie Czarnego Wiatru, umarło Białe Drzewo w Osgiliath, jednakże bratanek i następca tronu - Tarondor, zasadził ponownie Białe Drzewo i przeniósł stolicę do Minas Anor - Osgiliath stawało się opuszczone i opustoszałe. Pomimo tego, że król Tarondor rządził najdłużej z królów Gondoru, nie zrobił nic ważnego poza przywróceniem wewnętrznego spokoju w państwie i rozbudowaniem armii. Jego syn Telumehtar w 1810 roku III Ery siłą przyłączył Umbar, ale niedługo potem utracił go na rzecz Haradu (który odłączył się wcześniej). Gondor wyczerpywały także najazdy plemienia Woźników i w roku 1856 granice Gondoru cofnęły się do Anduiny (wtedy do Mordoru wróciły Upiory Pierścienia), a Woźnicy zajęli południe i wschód Rhovanionu. Królestwo Gondoru nie poddało się jednak tak łatwo - Kalimehtar, syn Narmakila II (poległego podczas wojny w 1856), wykorzystując powstanie w Rhovanionie w roku 1899 odniósł na polach Dagorlad druzgocące zwycięstwo nad Woźnikami. Na jakiś czas granice Gondoru pozostały spokojne. Jednak Gondor nie mógł pomóc Arnorowi podczas jego wojny z Angmarem, gdyż w tym czasie ponownie najechało na niego plemię Woźników. Wielu ludzi przybyło z Mordoru, Haradu i wschodu na wojnę z Gondorem. W 1944 roku III Ery w bitwie na północ od Morannonu zginął król Ondoher i jego dwaj synowie - Artamir i Faramir. Następcą jego jak już było napisane został król Earnil (także pochodzący z królewskiego rodu, choć z linii dalszej niż linia Isildura). Gdy Woźnicy świętowali swoje zwycięstwo Earnil (wtedy jeszcze dowódca armii południa) napadł na ich obóz i nikt podobno nie wyszedł z żywy z tej masakry. Resztki zaś spoza obozu potopiły się w Martwych Bagnach uciekając przed Gondorczykami. Tak Gondor odzyskał częściową władzę na północy. Gdy Angmar upadł, a czarnoksiężnik uciekł, Earnur, syn Earnila, kipiał gniewem na samą myśl o tym. W mężu tkwiła bowiem osobista nienawiść do władcy Angmaru - podczas bitwy niedaleko Karn Dum gdy było już pewne zwycięstwo wojsk Gondoru, Cirdana i Elronda nad wojskami Angmaru, Czarnoksiężnik ruszył wprost na Earnura, ten postanowił mu stawić czoło jednak jego koń ze strachu uskoczył na bok i Earnur nie mógł nad nim zapanować. Earnurowi pomógł Glorfindel, który przepędził Czarnoksiężnika. Upiory Pierścienia zdobyły około roku 2000 Cirith Ungol i podprowadziły armię pod Minas Ithil. Minęły dwa lata zanim, po długotrwałych oblężeniach, zdobyły tę wieżę. Wtedy ludzie z Gondoru zaczęli nazywać ją Minas Morgul (wtedy także przejęli palantir) - Wieżą Złych Czarów. Gdy w 2043 Earnur przyjął koronę Gondoru, wódz Nazguli wyzwał go na pojedynek, lecz jego najbliżsi zdołali go powstrzymać. Stolica Gondoru znajdowała się wtedy w Minas Anor - Wieży Wschodzącego Słońca, którą, ze względu na ciągłe zagrożenie ze wschodu, przemianowano na Minas Tirith - Wieżę Czat. Siedem lat minęło gdy władca Morgulu powtórzył wyzwanie szydząc z Earnura i całego rodu królewskiego Gondoru. Earnur już nie mógł się powstrzymać, wyruszył na pojedynek (a warto wspomnieć że w pojedynkach nikt z całego królestwa nie mógł się z nim równać) i wszelki słuch po nim zaginął. Najprawdopodobniej został porwany przez władcę Morgulu, a po torturach został zgładzony. Po śmierci króla na tron w Gondorze wstąpił Ród Namiestników. Wywodził się on od namiestnika króla Minardila, którego imię było Hurin. Każdy namiestnik przejmując władzę ślubował: "będę rządził w imieniu króla, aż do jego powrotu" Jednak z czasem słowa te stawały się czystą formalnością, a namiestnicy zyskiwali coraz większą władzę. Żaden Namiestnik nigdy nie nosił korony, ani nie siedział na tronie w Gondorze. Symbolem ich władzy stała się różdżka koloru białego, a flaga ich była cała biała. Pod koniec rządów Denethora I w roku 2475 orkowie wtargnęli do Osgiliath, który został zburzony. Syn władcy, Boromir (nie mylić z Boromirem - uczestnikiem Wyprawy Pierścienia), rozgromił orków, a był tak odważny i waleczny że bał się go nawet sam Władca Morgulu. Niestety, podczas oswobadzania Ithilien, został ranny jadowitą strzałą sług Morgulu i żył stosunkowo krótko - rządził jedynie przez dwanaście lat. Po nim przypadły długoletnie rządy Kirona, który próbował umocnić pozycję Gondoru, ale przewidując atak ze wschodu w 2510 wysłał na północ list z prośbą o pomoc. Zrobił to zbyt późno, potężna armia orków po przeprawie przez Anduinę zaatakowała Gondor, którego wojska musiały wycofać się na zachód. Wtedy nadeszła niespodziewana pomoc ze strony Rohirrimów. Eorl Młody ściągnął na siebie całe uderzenie, błyskawicznie rozgromił armię orków, tropiąc ich i mordując w całym Kalenardhonie. W nagrodę za pomoc Kiron oddał mu ten kraj w posiadanie. Gondor, prócz Mordoru, miał także inne zagrożenia - z czasów dawnej wojny domowej. Około roku 2758 trzy wielkie floty zaatakowały Gondor i Rohan. Napastnicy wylądowali wtedy na brzegach Gondoru i Rohanu, ludzie musieli uciekać daleko na zachód, można przypuszczać, że gdyby wtedy nastąpił także atak od strony Mordoru, królestwo Gondoru przestałoby istnieć. Na szczęście nic takiego się nie stało. W Gondorze jednak działo się lepiej niż w Rohanie, wiosną roku 2758 III Ery syn Namiestnika Berena, Beregond rozgromił najeźdźców, a potem wysłał posiłki do Rohanu. Po wojnie Gondor dźwignął się szybko. W 2759 Saruman, jeden z Czarodziejów, otrzymał od Berena klucze do Orthanku, wokół którego zbudował gród zwany Isengardem. Po śmierci władcy zaś przekształcił Isengard w niezdobytą fortecę. Gdy zmarł Belekthor II - dwudziesty pierwszy namiestnik, Białe Drzewo w Gondorze uschło, a że nigdzie nie było nasiona - zostawiono pień do powrotu króla. W następnych latach wzrastała coraz bardziej potęga Mordoru. Za panowania Turina II Czarna Wieża Barad - Dur została odbudowana. Gdy Namiestnikiem został Ekthelion II, któremu dany był mądry i przewidujący umysł, wszystkie swoje siły przeznaczył na ochranianie granicy z Mordorem. Pod jego komendą służył Thorongil - wódz który zniszczył piratów z południa lądując na brzegu, podpalając ich flotę i zabijając komendanta przystani. Potem wycofał się z nieznacznymi stratami. Ostatnim namiestnikiem Gondoru został Denethor w 2984 roku III Ery. Pragnął on być przewidujący jak jego przodkowie i dlatego, ku własnej zgubie, odważył się zajrzeć w Palantir. Żaden z poprzednich namiestników tego nie robił. Sauron znał moc palantirów i poprzez swój kryształ zmagał się z Namiestnikiem, który poprzez to przedwcześnie się postarzał i dał się omamić przewrotnej mocy Władcy Ciemności. Od panowania króla Aranartha, syna króla Arvedui, na północy istnieli Strażnicy Północy, ostatni żyjący tam Dunedainowie. Ich celem była odbudowa Arnoru, strzeżenie ludu Eriadoru i przechowywanie pamiątek i dokumentów starego królestwa. Pierwszym ich wodzem był Arvedui, a ostatnim Aragorn II, zwany Obieżyświatem. "Nie każde złoto jasno błyszczy, Nie każdy błądzi kto wędruje, Nie każdą siłę starość zniszczy, Korzeni w głębi lód nie skuje, Z popiołów strzelą znów ogniska, I mrok rozświetlą błyskawice, Złamany miecz swą moc odzyska, Król tułacz wróci na stolicę" Podczas narady u Elronda wyszła na jaw prawdziwa tożsamość Obieżyświata i tak połączyły się losy prawowitego króla Arnoru z losami Gondoru. Aragorn przechowywał miecz Narsil (dał mu go Erlond, gdy Aragorn wrócił z wyprawy na orków mając dwadzieścia lat, a mieszkał on u Elronda pod imieniem Estel), który został przekuty w Rivendell i którego Dunadain nazwał Andurilem (Płomieniem Zachodu). Obieżyświata właśnie dotyczyła przepowiednia przyniesiona przez Boromira: "Znajdź miecz, co był złamany, Imladris kryją go jary. Tam lepsza znajdzie cię rada Niźli Morgulu czary. Tam też znak się ukaże, Że bliska już godzina... Lśni zguba Isildura - Niziołek się nie ugina" Aragorn II był bardziej podobny do Elendila niż Isildura lub Anariona. Odbudował Królestwo Arnor w pierwotnej postaci. 1 maja 3019 odbyła się jego koronacja i przyjął imię Elessar. Ożenił się z Arweną w połowie lata 3019 roku III Ery. Za jego czasów odrosło białe drzewo (znalazł jego pęd) i na wieżach Minas Tirith pojawiła się czarna flaga z białym drzewem i siedmioma gwiazdami po raz pierwszy od około 550 lat. Trudno powiedzieć coś więcej o Arnorze za panowania króla Elessara, nie zostało to nigdzie dokładniej opisane. Żył długo bo zmarł dopiero w 120 roku IV ery. Jedyne, co możemy wnioskować z jego zachowania opisanego we "Władcy Pierścieni", to że rządził mądrze i nie bał się posługiwać palantirem. Wiadomo także iż zniszczył Minas Morgul, ponieważ tak długo rządziły tam złe moce, że nikt nie mógł tam mieszkać. Mam nadzieję że udało mi się choć trochę przybliżyć dzieje królestwa Arnor. Więcej powinno znaleźć się w którymś z tomów "The history of Middle - earth" (na pewno w dwunastym tomie - "The People of Middle-earth" - opisuje wydarzenia w Gondorze z czwartej ery) |
